32 van Kampen

Zaterdag 13 maart gingen we in Kampen van start. En wel voor mijn volgende mijlpaal, 32 km. Voor de verandering lag er geen sneeuw. Er was wel regen voorspeld en daarom had ik nog steeds mijn winteroutfit aan. Achteraf gezien had ik wel een kledinglaag minder aan kunnen trekken. En een bijzonder detail, ik was mijn handschoenen vergeten. Mijn schone paar sokken bleken multi-functioneel te zijn.. En mijn startnummer had ik aan onderbroekenelastiek gespeld. Dit was een tip van Tieneke.  Hierdoor krijg  je geen gaten in je kleding en kun je makkelijker een laag kleding uittrekken terwijl je nummer zichtbaar blijft.

Het parcours was gevarieerder dan ik had verwacht. Bij het Asielzoekerscentrum gingen we nog een stuk door een bos. We hadden afgesproken dat we minder hard dan in Apeldoorn zouden gaan. Maar achter een groep ‘hangen’ die het rustig aan deed maar waardoor we niet ons eigen tempo konden lopen was ook niet prettig. Dus hup daar renden we weer voorbij. Onderweg hadden we nog wat gesprekjes met andere lopers. We liepen een tijdje met een meneer die een paar jaar geleden zijn eerste marathon had gelopen. We dachten dat hij wel bij ons zou weglopen maar na verloop van tijd gingen wij er vandoor. Het autoverkeer zorgde ook voor de nodige afleiding. De Ketelbrug was afgesloten waardoor het extra druk – filerijden - was. Tijdens de laatste kilometers werden we aangesproken door de bestuurder en bijrijder van een studentikoze Fiat Panda. ‘Willen jullie een lift, dan zijn jullie als eerste bij de finish?’ vroeg hij. We legden uit dat de eerste al gefinished was. Verbazing alom.
Na 2:47:25 kwamen we over de finish.  Ik was blij dat ik er was,  ik  had een vermoeider gevoel dan in Apeldoorn. Maar met een twaalfde plaats was ik erg tevreden!
Mijn herstel verliep wel voorspoedig. Ik had verwacht dat ik de dagen erna last van spierpijn zou hebben, maar dat was minimaal.